God genas pijn en verdriet

Ik wil heel graag vertellen wat Jezus Christus in mijn/ons leven heeft gedaan. Ik ben veertig jaar, gehuwd met Ronald van tweeënveertig en moeder van vier kinderen. Samantha, Rafaël, Phylliscia en Laetitia en dan ons hondenkind Sheba.

Als kind ben ik opgevoed met een geloof waar ik me enorm tegen afzette omdat ik achter veel dingen niet stond. Vooral het mee moeten naar de kerk en de rituelen en vereringen van '...'. In mijn ogen de verkeerde dingen. Ik noem verder geen naam daar ik geen mensen wil kwetsen die vol overgave al jaren geloven zoals mijn ouders dat ook deden.

Ik ben wel altijd blijven geloven in God als schepper van hemel en aarde en Zijn Zoon Jezus en de Heilige Geest. Maar echt centraal een plek in mijn leven had het niet. Op een gegeven ogenblik, ik werd ouder, kocht ik een Bijbel en wel Het Boek. Wel hoewel het in normale omgangstaal was begreep ik de helemaal niets van en het deed mij ook niets. Het waren simpel woorden. Op een dag was ik met de afstandsbediening aan het spelen en plots werd mijn aandacht getrokken. Het bleek de BBC te zijn en er was een dienst van donkere mensen. Vol vuur en overgave sprak de dominee en de mensen die de dienst bezochten riepen zo nu en dan amen of halleluja. Ik spreek niet zo bijster goed Engels maar goed het was op zich al genieten om er naar te kijken.

Toen als klap op de vuurpijl was er bij de EO een film waarin Billy Graham centraal stond en tijdens de preek liepen de tranen over mijn wangen. Dit sprak me aan. Vooral die oproep om je leven aan Jezus te geven, dat wilde ik ook. Maar hoe? Ik kon de tv niet in om daar heen te gaan. Het bleef voor lange tijd een vraag maar wat ik er mee moest wist ik niet.

We verhuisden en kregen na enige tijd nieuwe buren waar we goed bevriend mee raakten. Deze verbouwden het huis en toen dat klaar was zeiden ze te gaan genieten. Niet dus. Nog geen week later stond hun huis te koop en dat ging ook verrassend snel. De nieuwe buren waren Antilliaanse mensen en er viel me op aan deze mensen dat ze een uitstraling hadden die anders was dan gewoon vrolijkheid. Nee dit zat diep van binnen want het was geen gemaakt geluk wat ze uitstraalden. Ze waren regelmatig weg en kwamen soms op de zondagmiddag met visite thuis en die waren ook zo gelukkig en blij. Oh er was wel eens wat bij de buren hoor, het waren beslist geen heilige boontjes maar echte mensen. Op een gegeven ogenblik, we woonden wat langer naast elkaar, werd het zomer en zagen we elkaar ook vaker. Zei ik toen de buurman thuis kwam: 'Zo buur, ben je de hort op geweest?'. Zijn antwoord was bevestigend en hij vertelde dat hij naar de kerk was geweest. Ik vroeg toen niet verder meer en hij zei ook niets meer. Maar ik werd na een tijdje nieuwsgierig en vroeg op een gegeven ogenblik hoe het was geweest. Wel, de buurman vertelde over de preek. Het ging over financiën en dat was in die tijd een aardig probleem bij ons. Alles wat hij vertelde was een antwoord op vragen waar wij mee zaten en dat ging elke keer eigenlijk zo als ik vroeg hoe het was gegaan. Kinderopvoeding, huwelijk, omgang met anderen, zelfs sex.

Nooit echter drong de buurman er op aan. Op een dag werden we uitgenodigd om eens mee te gaan. Wel daar gingen we dan.

Dit, was de dienst van bij de BBC. Zoveel vuur en kracht waarmee de voorganger sprak en soms beantwoordden de mensen met amen of halleluja of zo iets van preach it pastor. Als klap op de vuurpijl was er aan het einde van de dienst een oproep. IK KON NAAR VOREN GAAN OM MIJN LEVEN AAN JEZUS TE GEVEN. Ik voelde me ineens zo raar en wist niet wat te doen zo emotioneel was ik nog niet eerder geweest. Wel, mijn man zei toen dat hij die keuze wilde maken en vroeg me het ook te doen. Ik deed dat. Tranen met tuiten huilde ik. Dit wilde ik, zo moest het ook gaan, ja, dit was het.

Jezus was vanaf dat ogenblik ook onze redder. Nou ons huwelijk heeft hij in ieder geval gered. Want waren wij niet tot bekering gekomen dan was er ook geen huwelijk meer. We hielden van elkaar hoor maar de problemen waren bergen die niet te beklimmen waren en dan vooral niet samen. Maar God stak daar een stokje voor. Vanaf onze bekering, gaf Hij ons de antwoorden op onze vraagstukken. Dit door middel van mensen die op ons pad kwamen en zodoende een voorbeeld voor ons waren. Bijvoorbeeld de voorganger die ons enorm hielp. De echtgenote van de voorganger die me leerde hoe een christenvrouw zich binnen een huwelijk handhaaft, als moeder, huisvrouw en echtgenote. God hielp ons de boel weer op een rijtje te zetten. Oh ja, nog genoeg problemen maar nu voelden we ons steeds sterker worden ze te dragen. Want nu droegen we het ook samen met zijn tweeën en met God en niet alleen maar één iemand.

Maar wat nog leuker was, was dat de Bijbel een heel ander boek voor me werd. Dingen spraken tot mijn hart, hielpen mij te veranderen. Ons te veranderen. God genas pijn en verdriet. Genas ziekten binnen ons gezin. Bovenal gaf hij ons gezin een man, die zijn rol als hoofd van het gezin op zich nam. Een vader waar de kinderen op terug kunnen vallen, die structuur aangeboden krijgen. Ja als ja krijgen en nee als nee. Tuchtiging waar nodig is. Ik die me kan plaatsen achter de man waar ik mee getrouwd ben en hem steun en help waar nodig is. Aanvul waar hij iets te kort schiet. We zijn een eenheid. Natuurlijk, we zijn het ook wel eens niet eens met elkaar. Maar er is ruimte voor overleg en gesprek. We hebben ook ongehoorzame kinderen. Maar dank zij God is het een gezin waar Hij als hoofd regeert. Jezus is voor mij, de uitgestoken hand, die je nodig hebt als het zwaar gaat. De hand op de schouder bij verdriet, de vriend waarmee ik lachen kan in blije tijden. De omhelzing als ik een knuffel nodig heb van een liefhebbende Vader.

Of te wel Hij is alles voor mij.

Wil