Redelijk stabiel leventje

Weet je, ik heb eigenlijk geen bijzondere bekering of ervaring meegemaakt. Als ik lees van anderen hoe zij vaak op bijzondere momenten in hun leven de Here Jezus in hun leven toelieten en dat dit een radicale ommekeer in hun leven betekende, ben ik stiekem wel eens jaloers. Aan de andere kant, als je dan bedenkt dat er dan meestal in die levens ook veel leed, verdriet en pijn was… Nee, in contrast bij die vaak schitterende getuigenissen staat mijn redelijk stabiele leventje: Zoon van gelovige ouders en dus in het geloof grootgebracht. Zondags naar de zondagschool, ieder jaar meespelen in het kerstspel, ach je weet wel. Zelfs in m'n tienerjaren op een gegeven moment bewust een keuze voor de Heer gemaakt. Best wel op jonge leeftijd (veertien jaar) al gedoopt. Niets aan het handje toch?

Tot ik jaren later een relatie kreeg met een meisje dat niet geloofde. Tsja, da's wel even lastig als christen zijnde. Maar zo dacht ik, als zij mijn geloof respecteert, respecteer ik haar keuze dat zij niet gelooft en dan gaat alles vast goed. Liefde maakt blind, dat bleek maar. Mijn geloofsleven kwam al snel op een laag pitje te staan. De zondagse samenkomst werd vervangen door uitslapen en ook de rest van mijn relatie met God verdween bijna ongemerkt maar o zo snel naar een verre achtergrond.

Nu voelde alles zo koud

Vijf jaar later zat ik wat wijzer en een relatie en wat illusies armer alleen in een appartementje. Zoals bij zoveel relaties gebeurt: het ging niet meer, dus was het beter als we uit elkaar gingen. Dapper vermande ik mijzelf en begon mijn leven opnieuw in te richten. Op zich ging dat best aardig alleen miste ik, al tijdens die relatie, een warmte en een geborgenheid waarvan ik wist dat die er vroeger was en nu voelde alles zo koud. Ik verzon voor mezelf allerlei redenen waaraan dit gevoel lag, terwijl ik diep in mijn hart wist dat ik m'n relatie met God miste. Ergens schaamde ik me zo dat ik Hem zo in de steek had gelaten dat ik eigenlijk niet onder Zijn ogen durfde komen.

Ik was Hem wel vergeten, maar Hij mij niet

Terwijl ik zo met deze gevoelens en gedachten zat kreeg ik een telefoontje van een oude kennis uit dat vertrouwde kerkje van vroeger. Stomverbaasd hoorde ik aan dat hij graag eens langs wilde komen. Die is me nog niet vergeten, bedacht ik verwonderd. Enfin deze lieve broeder is inderdaad langs geweest en we hebben gesproken over koetjes en kalfjes, maar ook over het geloof. Bijna uit een soort van aangeleerde gewoonte hield ik de boot nog wat af, maar toen hij weg was wist ik het zeker: dit is Gods hand. Deze broeder bracht de warmte mee die ik miste. Wat ik miste was de liefde van God. Ik was Hem wel vergeten, maar Hij mij niet! Ik heb die nacht gebeden, beleden en gedankt en ik voelde me opnieuw geborgen in Zijn armen. Enige tijd later vond ik (toch met knikkende knieën) ook weer de weg naar de samenkomst. En wat jaren later ben ik gelukkig getrouwd met nota bene een kleindochter van de voorganger.

Wie mijn verhaal kent begrijpt dat ik intens geniet als we samen in de samenkomst zijn, samen een huiskring of bijbelstudie bezoeken. En wie mijn verhaal kent weet waarom de geschiedenis van de verloren zoon één van mijn favoriete gedeeltes uit de bijbel is. Ik was een verloren zoon, maar Hij was mij niet verloren. Ook voor jou wil Hij een liefhebbend Vader zijn. Het enige wat je hoeft te doen is Hem in je leven laten. Voor het eerst of opnieuw!

Frank de Mol