Het begon vorig jaar. Ik was diep teleurgesteld in mensen om me heen, die wilden me toch alleen maar pijn doen, dat hadden ze vaak genoeg bewezen. Ik durfde er met niemand over te praten 'want zo ernstig was het niet'. Als ik in de krant las over verkrachtingen en moorden en oorlogen moffelde ik m'n eigen pijn en wanhoop weg. Ik stelde me aan, dacht ik. En vertrouwen? Ik wist niet wat het was. Ik verlangde hopeloos naar liefde, naar iemand die altijd naar me zou luisteren, altijd met me zou willen praten, die altijd een arm om me heen zou slaan, die altijd altijd altijd... En diep van binnen wist ik dat God dat kon. Maar ik wilde 't niet weten. En ja, ik ging elke week naar de kerk. En ja, daar hoorde ik dat mensen gemaakt waren naar Gods evenbeeld. Maar waarom gedroegen ze zich er niet naar? God zou toch liefde moeten zijn? Ik vond het wel best, alles om me heen. De Islam enzo, en het Christendom; ze geloven allemaal in dezelfde God. Als je lief voor elkaar bent dan kom je er wel, dacht ik. En ik had er geen zin in, in een leven waar mensen elkaar het licht in de ogen niet gunnen.

Er kwam een nieuw begin. Mijn oude mens stierf af, smolt zogezegd door Zijn Liefde. En ik werd opnieuw geboren. Ik zag in dat Hij écht de enige was, de Waarheid. Dit staat er heel makkelijk, maar het was zoooooo'n grote strijd. Ik moest me openstellen voor Hem.. en nog een heleboel meer, dacht ik. Maar ik hoefde helemaal niets!! Hij liet het gewoon gebeuren.. Hij liet het 'gewoon even kloppen'. Ik begrijp het nog steeds niet, maar het is goed. Die Man gooide mijn hele leven zomaar overhoop. En daar zat ik dan, in mijn kamertje. Het was nog leeg, maar voor mij genoeg. Het was fijn daar, samen met de Heere Jezus. Ik had het druk in mijn tot nu toe zo rustige leventje. Ik had er lang niet altijd zin in, zo af en toe wilde ik wel is gewoon lekker van alles doen zonder God. Ik vroeg me af of dit het nu was.. 't was helemaal niet zo leuk, om christen te zijn. Ik wilde mensen om me heen, mensen met wie ik kon lachen en praten en gewoon doen, zonder reserves, zonder die pijn van binnen. Zonder dat gevoel te hebben afgewezen te zijn.

God voorziet in alles, echt waar. Er kwam een jongen op mijn weg, eigenlijk een man al. Tjee wat eng, ik was hartstikke bang voor mannen. Dat waren de grote kwaaddoeners, dacht ik. Maar hij was helemaal niet eng en opeens zei Jezus daar in m'n hart 'laat hem maar binnen, hij draagt Mijn beeld, hij is het waard om als eerste mens binnen te gaan in je hart.' En ik deed het, want Jezus zou me leiden op de eeuwige Weg. En ik merkte dat die jongen echt te vertrouwen was, dat hij van me hield zonder bijbedoelingen, dat hij echt het beeld van Christus droeg! Toen kwam er een jonge vrouw. Ze straalde. Ze was vrij. En dat wilde ik ook! Ik werd gevangen gehouden door allerlei angsten, en zij liet me zien dat al die muren en al die maskers eigenlijk helemaal niet fijn waren. Er kwamen steeds meer mensen in mijn kamer, broertjes en zusjes. Kinderen van dezelfde Vader. Het is er nu supergezellig, net een verjaardag. Er komen steeds meer mensen binnen. En er gaan ook wel eens mensen weg, maar altijd beloven ze terug te komen. Later kwam ik erachter dat dit nu 'de gemeenschap der heiligen' genoemd wordt.

Ik leerde heel veel van allemaal mensen die God op mijn weg plaatste. Om uit de Bijbel lezen, om m'n eigen kerk te waarderen. Twee dingen die zo belangrijk zijn voor je vorming! Rond die tijd kwam het hoogste gebod. Om God boven alles lief te hebben en mijn naaste als mezelf. Het moeilijkste gebod ook. Maar ik vertrouw erop dat God me dit zal leren toe te passen, helemaal. Ook al kan ik het nu nog niet.

O Goddelijke Meester
Geef dat ik er niet op gericht zal zijn
Om getroost te worden, maar om te troosten
Om begrepen te worden, maar om te begrijpen
Om liefde te ontvangen, maar om liefde te geven
                    (Franciscus van Assisi)

En soms verlangde ik zo naar God, maar ik kon Hem niet bereiken. Waar was God? Als ik zo verlangde naar die vrede die alles te boven gaat? Hij was gewoon naast me, maar ik wilde Hem niet zien. En dat is niet makkelijk. Het is zo moeilijk om je te blijven focussen op Christus, het is zo moeilijk om een absurd geschenk te aanvaarden; leven. Het is zo moeilijk om te zien dat Hij aan het kruis ging, voor zondige slechte mensen, zoals ikzelf. Absurd. Ongeloofwaardig. Waarom gaan er elk jaar zoveel mensen uit hun dak voor die Man?
Waarom sterven er ieder jaar zoveel mensen in Zijn Naam? Waarom zijn christenen niet bang voor wat komen zal? Jezus zegt zelf dat we bij Hem mogen komen, en dat Hij ons rust zal geven, rust voor onze ziel. En dat is echt waar, in alles!!!

Hij blijft naast me op school, als ik moet getuigen terwijl ik niet wil. Ook als ze me vragen wie die Figuur was die me zo interesseert op mijn vrije zondagmorgen. Hij zal altijd naast me blijven. Hij kijkt me telkens verwijtend aan als ik Hem weer teleurstel, maar Hij geeft me ook telkens weer die opdracht 'Weid Mijn lammeren, hoed Mijn schapen'. En dit is leven, echt leven. Een leven aan Jezus' hand. Een hoopvol leven, omdat ik weet dat die wereld vol vrede er komen zal. Eeuwig leven. Ik wil hier geen zweverig verhaaltje van maken, echt niet.

Ik wil gewoon geen slaaf zijn van mensen voor wie alleen diploma's tellen. Ik wil als ik straks klaar ben met school niet alleen maar leven voor m'n inkomen. Ik wil geen slaaf zijn van mijn eigen portemonnee. Ik wil me later niet in het zweet werken, alleen om m'n huishypotheek af te kunnen lossen. Ik wil geen slaaf zijn van deze op seks gerichte maatschappij. Ik wil niet leven om aan het tegenwoordige modebeeld te voldoen. Ik wil niet zo leven in deze consumptiemaatschappij, met enkel die honger naar meer meer meer.
Hij stilt mijn honger, Hij is dat levende Brood!! Ook voor jou?

Johanna