Ik droomde eens en zie ik liep,
aan het stand bij lage tij.
Ik was daar niet alleen,
want ook de Here liep aan mijn zij.

We liepen saam het leven door,
en lieten in het zand
een spoor van stappen, twee aan twee,
de Here liep aan mijn hand.

Ik stopte en keek achter mij
En zag mijn levensloop,
In tijden van geluk en vreugd,
Van diepe smart en hoop.

Maar als ik goed het spoor bekeek,
Zag ik langs heel de baan,
Daar waar het juist het moeilijkst was,
Maar één paar stappen staan.

Ik zei toen: 'Here waarom dan toch?
Juist toen ik U nodig had,
Juist toen ik zelf geen uitkomst zag
Op het zwaarste deel van het pad.'

De Here keek me toen vol liefde aan
En antwoordde op mijn vragen:
'Mijn lieve kind, toen 't moeilijkst was
Toen heb Ik jou gedragen.'