Ik zag absoluut geen weg terug

Ik was al zo'n zes jaar christen, samen met mijn man. We hebben twee kinderen. Ik vertrok echter bij mijn man, omdat we erg veel problemen hadden in de relationele en financiële sfeer. Ik vestigde me in een andere stad, samen met de twee kinderen, en vroeg de echtscheiding aan. Voor mij was het helemaal over en ik zag absoluut geen weg terug en was ook heel vastbesloten om samen met de twee kinderen een nieuw bestaan op te bouwen. Eerst heb ik drie maanden bij christenen in een hele kleine caravan (zonder sanitair) gewoond en daarna kreeg ik mijn huisje. Ik zag hierin echt dat ik mijn man moest loslaten en mijn eigen weg moest volgen. Wat ik niet wist is dat mijn man elke dag op zijn knieën ging en God smeekte om mij terug te brengen. Ik deed dit niet, want voor mij was het over! Ik vestigde mij in een kerk en werd daar actief. In een korte tijd leerde ik een man kennen uit dezelfde gemeente, Met hem begon ik een relatie, terwijl ik officieel nog steeds getrouwd was. Ik wist ook dat dit niet goed was.

Bijna een abortus

Na een hele korte tijd raakte ik zwanger van die man... en mijn wereld stortte in elkaar. Ik dacht dat ik in de overgang was, want mijn moeder was ook vroeg in de overgang en ik had ook allerlei verschijnselen van de overgang. De biologische vader smeekte me telkens om het weg te laten halen... en ik had ook al een afspraak gemaakt voor een abortuspil.
Op een zondag ging het in de kerkdienst over abortus. Pfoeh, ik schrok en wist dat deze boodschap voor mij was. Het ging over de profeet Ezechiel. In het bijbelboek Ezechiel wordt verteld over de wachters. De les was: Als iemand zondigt moet je dat doorgeven anders ben je zelf ook schuldig. Ik heb maandag gelijk de afspraak afgezegd.

Terugkeer

God legde het ook op mijn hart om te breken met de biologische vader van het kind, wat ik ook deed (de affaire heeft in totaal vier weken geduurd). Ik heb aan een vrouw uit de gemeente verteld dat ik zwanger was en samen met mij is ze naar de vrouw van een oudste gegaan. Deze liet me een aantal bijbelteksten lezen en ik geloof dat ik nog nooit zo gehuild heb.....ik voelde me zo smerig...... Zij vroeg me ook of ik dit alles in de gemeente wilde mededelen, waarop ik gelijk ja zei, want God had dat al in mijn hart gesproken. Voordat ik werkelijk in de gemeente vergeving zou gaan vragen moest ik natuurlijk ook naar mijn man en vergeving vragen.... Ik had lood in mijn schoenen want ik wist dat het nooit en dan ook maar nooit meer goed zou komen tussen ons. De baby die ik in mijn buik droeg zou een definitieve scheiding tussen ons zijn. Ik heb toch de moed gehad om mijn man vergeving te vragen en was verbaasd over zijn reactie. Hij was 'blij' dat ik het kind niet had laten weghalen. De volgende dag was het zondag en heb ik in de gemeente om vergeving gevraagd.... en ook hier stond ik versteld van de liefde die ik kreeg van mijn mede-broeders en zusters.

Nu inmiddels ben ik vierenhalve maand zwanger en mijn man en ik zijn herenigd... Ik begrijp hier niets van ... maar ik zie wel dat bij God alle dingen mogelijk zijn. Mijn man aanvaardt dit kind als zijn eigen kind... en dat heeft mij waarschijnlijk nog het meeste geraakt. Wat ik weet is dat als mensen werkelijk berouw hebben, God de Vader vergeeft en dat je zonden dan witter dan de sneeuw zijn: je bent rein. Er is dus altijd een weg terug en bij God is alles mogelijk. Ik prijs Zijn Grote Naam!

Ineke

Om reden van privacy is de naam veranderd.