Ik had een stevige thuisbasis nodig

Ik ben vijfentwintig jaar oud maar heb al een heel leven achter de rug. Op mijn negende gingen mijn ouders scheiden en bleef ik alleen achter met mijn moeder en zusje. Ik heb een jeugd gehad waarin mijn moeder last had van depressies en ik de 'moeder' van het gezin was en geen echte jeugd heb gehad. Mijn vader heeft mij altijd afgewezen, voornamelijk omdat ik dik was. Op mijn veertiende kreeg ik mijn eerste depressie. De depressies kwamen omdat ik een negatief zelfbeeld had, geen mensen in mijn omgeving die mij konden steunen. Ik ontwikkelde ook nog een eetstoornis: Binge Eating Disorder. Dan heb je eetbuien (zoals bij boulimia) maar zonder te compenseren. Ik werd dus heel dik. Ik voelde me steeds ongelukkiger.

Op mijn zeventiende leerde ik mijn huidige man kennen via de Christelijke Korrespondentieclub. We hadden veel steun aan elkaar. We geloven dat God ons aan elkaar heeft gegeven. Ik ging vanaf mijn tiende naar een Evangelie Gemeente, ik ben ook gedoopt toen ik dertien was en niet langer meer kon wachten om voor Jezus te kiezen. Op mijn achttiende ging ik op mezelf wonen om de verpleging in te gaan. Dat was een vreselijke periode want alle rottigheid uit mijn jeugd kwam naar boven en ik wist niet wat ik er mee moest. Mijn eetstoornis stak in alle hevigheid de kop op en ik heb daar maanden in mijn eentje zitten vreten voor de tv. God verdween naar de achtergrond, ik kon Hem niet meer vinden. Toen het echt niet meer ging ben ik bij mijn huidige man ingetrokken. We werden veroordeeld door de oudsten van die kerk 'We willen jullie niet veroordelen om het samenwonen, maar je kunt beter niet meer deelnemen aan het Avondmaal' werd ons gezegd. Ook kreeg ik een vreselijke brief van mijn opa en oma, die zich niet konden voorstellen dat wij de Bijbel zo konden verdraaien. Wij erkenden dat God je als man en vrouw ziet als je gemeenschap hebt gehad met elkaar. En wij zijn een jaar na het samenwonen ook met elkaar getrouwd. De meningen zijn daarover nogal verdeeld, maar wij voelden dat het goed was. Ik had in die tijd een stevige thuisbasis nodig om uit mijn depressie te komen. Door de reactie van de kerk zijn wij uit de kerk gegaan. We vonden een Baptistengemeente die ons wilden trouwen. Het vertrouwen in God én in de christenen was echter een beetje weg en ik heb me jarenlang afgeschermd van God, ik wilde niet nog een keer zo gekwetst worden door so called 'Christenen' die niet uit liefde handelen maar de regeltjes belangrijker vinden en daardoor mensen kwetsen en zelfs uit de kerk wegjagen. Dit is nog altijd een gevoelig punt voor mij, maar met Gods hulp zal ik hier ooit uit komen.

Op mijn drieëntwintigste ging het weer fout met mij maar toen heb ik eindelijk de goede psychische hulp gevonden. Ik heb een intensieve dagbehandeling gedaan. Zeven maanden lang, drie dagen in de week therapie. Ik ben nu twee en half jaar eetbuivrij, heb een gezond eetpatroon, doe aan sport en ben heel gelukkig. Ik heb een leuke baan, lieve vrienden en ik ga in september journalistiek studeren; iets wat ik altijd heb gewild. God is altijd aan het werk gebleven met mij ook al gaf ik me niet volledig over aan hem! Door Hem weet ik dat ik een Schepsel van God ben en dat ik mooi en waardevol ben, ook al ben ik (nog steeds) dik. Er waren jaren dat ik in de spiegel keek en mezelf haatte tot in mijn tenen, maar nu kan ik echt zeggen dat ik van mezelf hou. Zonder God had dit nooit gekund!!

De laatste maanden is er een verandering gaande in mijn leven. We hebben weer een Gemeente gevonden waar we ons thuis voelen. Langzaam is het tijd geworden om de vooroordelen die ik heb opgebouwd tegen christenen, af te breken en te gaan ervaren dat niet alle christenen per definitie schijnheilig en veroordelend zijn. Ik dacht altijd dat 'de kerk' God was en daarom werd ik zo gekwetst om wat mensen zeggen. Ik dacht dat God kwetste, maar het waren de mensen. Maar nu heb ik God zélf gevonden en ben gaan lezen in Zijn Woord wat Hij tegen mij te zeggen heeft. En God zal mij NOOIT kwetsen want God houdt van mij! Ik heb een paar weken geleden mijn hart, leven en lichaam opnieuw aan God gegeven! Ik heb een grote strijd, want satan wil mij blijkbaar niet zomaar opgeven. Ik was flink afgedwaald, maar nou heb ik God weer terug gevonden! Ik ontdek gelijk weer de grote kracht van God, Zijn ontiegelijk grote liefde en ik sta weer in vuur en vlam voor God! Ik ben heel benieuwd hoe het nou verder gaat tussen Hem en mij.

Ik besef dat ik nog een weg te gaan heb om te genezen van mijn wonden die in opgelopen heb in mijn leven. Maar ik heb de duidelijke keuze voor God gemaakt! En met hem ga ik het redden!

Esther