Ik geloofde gewoon in de evolutietheorie

Ik leefde voor mijn gevoel erg in een sleur. Ik vond niks meer interessant en voelde me zelfs eenzaam onder de mensen. God kende ik wel van horen zeggen, maar meer ook niet. Voor mij was God een vaag persoonlijkheid. Maar later ging ik er over nadenken want God zou misschien wel eens kunnen bestaan. Ik zelf ben trouwens ook een denker en hou wel van een discussie cq filosoferen. Maar het denken werd me te veel. Ik moest iets vinden, want ik was niet gelukkig. Ik kon dat doel niet voor ogen krijgen. Ik wist gewoon dat ik dat niet kon vinden hier op aarde. Ja en dat maakte me depressief. Dus ben ik gaan denken en denken, tot ik me meer ging verdiepen in de wetenschap. Ik was al heel lang trouwens geinteresseerd in de wetenschap, maar deze keer wilde ik tot de kern gaan. Behalve de vele uren kijkend naar Discovery Channel, ben ik me gaan verdiepen in wetenschappelijk lectuur, waar ik hele interessante stof ben tegengekomen. Maar hoe diep ik ook ging, ik kon niet de antwoorden vinden waar ik naar zocht.

Wat ik zocht was nog onduidelijk, maar ik zocht een doorbraak. Ik was dus opzoek naar mezelf en de oorsprong van mijn bestaan en wat alles nou inhoudt. Waarom is het zoals het is, en waarom ben ik hier zonder een doel voor ogen te hebben. Niks interesseerde me meer. Wat me eigenlijk interesseerde was een wonder. Iets wat me voldoening moest geven. Maar goed, dat komt niet zomaar. Juist toen ik ging zoeken was God al de hele tijd bij me, zonder het me ervan bewust te zijn. Zijn aanwezigheid toonde Hij me door de juiste mensen op mijn pad te sturen. Ik vond de mensheid altijd al veel te oppervlakkig wat juist die eenzaamheid veklaart onder de mensen. Zelf mijn dierbaren bezocht ik niet meer. Liefde kende ik dus ook niet echt. God bracht me daarom met de juiste mensen in aanraking. Mensen met ambitie maar ook mensen gewoon van het daaglijks leven maar met iets van intelligentie in zich, dus ook weer niet alledaags.

Tot ik de juiste persoon tegen kwam. Iemand met hersens, maar deze persoon was dus Christen. Met deze persoon ging ik in discussie. Alles wat hij me vertelde kwam uit de mond van God. In het begin wist ik dat ik de discussie met hem zou winnen. Ik wist immers beter dan de normale saaie mens. Kom jij me dan maar eens vertellen hoe het zit dan. Met deze persoon wilde ik gewoon de confrontatie aangaan. Het begon meteen heel diepgaand, en ik wilde dat hij niet wegging. Ergens vond ik voldoening, maar mijn eigen wil wist beter dan hem. Ik kwam met de harde feiten betreft wetenschappelijke termen cq `bewijzen` betreft de geschiedenis van ons bestaan. Ik vond zijn spreken over de Bijbel interessant, maar niet overtuigend. Ik geloofde gewoon in de evolutietheorie, want naar mijn weten ging ik ervan uit dat ons bestaan een toevallige gebeurtenis moest zijn geweest.

Toen vertelde hij me over de oorsprong, Genesis. Het eerste hoofdstuk van de Bijbel. Ik moest erom lachen, want dan zou de aarde maar 6000 jaar oud zijn. Hoe kan je zoiets geloven man zei ik. Toen zei hij. Geloven is geloven. Maar omdat God in ons midden is zie ik je lachen als een uitdaging. Ik zie enige interesse in je dus blijf ik. Maar vertel eens, als ik jou zo hoor over de Bijbel hoe denk jij dan over de wetenschap. Nou om kort te zijn de wetenschap boeit me niet. Ik weet dat er zoveel missing links zijn dat de kern waar jij naar zoekt niet aanwezig is. De kern is God. En iedereen heeft God nodig. Bij jou geeft de Heer me informatie hoe ik jou moet benaderen met Zijn woord. Ik weet namelijk dat je ongelukkig bent en naar iets opzoek bent. Je bent opzoek naar een wonder. Iets wat je gelukkig kan maken. Ik weet dat alleen God je het geluk kan geven waar naar je zoekt.

Mijn oren waren helemaal open en wilde dat hij doorsprak. Ik wist dat er iets ging gebeuren. Heb je wel eens gehoord van liefde. Ja zoveel maar het spreekt me niet echt aan. Ik heb verschillende vriendinnen gehad, maar daar vond ik niet mijn heil in. Nee die liefde bedoel ik niet.
Ik bedoel de liefde van Jezus. Nee ga door, wat bedoel je. Ik zal je over God vertellen en Zijn offer hier op aarde. Toen begon Hij te vertellen over Jezus en voor te lezen uit Mattheüs. En ja, er gebeurde een wonder. De liefde van Jezus schoot door me heen. Ik ging bidden voor het eerst en al me vragen werden door God beandwoord. De levensvragen wie ben ik en wat doe ik hier. Waarom is het zo zoals het is, werden allemaal beandwoord door God in dat gebed tot Hem. Ik zei tegen de persoon of hij weg wilde gaan want ik wilde helemaal alleen zijn met God. Hij begreep dat volkomen en pakte meteen zijn tas en was vertrokken. Ik ben vervolgens uren tot de Heer gekomen,

Echt al mijn vragen werden beantwoord en Jezus is echt mijn redding geweest. Hij was het wonder waar naar ik zocht. Ik vond in Jezus mijn voldoening. Mijn liefde mijn alles. Al mijn zorgen en verdriet kon ik kwijt en in Zijn handen leggen. Alles werd duidelijk. Vragen als waarom er oorlog is, wat de essentie is van ons bestaan, waarom gaan we dood enz. enz., werd me allemaal duidelijk. Oorlogen zijn er omdat we een eigen wil hebben. Als we allemaal op Jezus zouden lijken bestond er geen kwaad. De dood is juist het begin. Gevoelens als angst onzekerheid enz. komen voort uit de gebroken mens. Dat is dan ook ons doel, de gebroken mens te vertellen over Gods liefde. En dat is dan ook de kern. God is de kern. Alle onbeantwoorde vragen en missing links in de wetenschap leiden naar 1 punt. Dat punt is de kern waar het om draait. Die kern is God. De wetenschap blijft nog steeds boeiend voor mij. Maar nu zoek ik er niks meer in. Het boeit me omdat ik weet dat de oorsprong niet te achterhalen is. Maar het fascineert me nog steeds als ik meega in de formules en theorieën van geleerden waaruit uiteindelijk de oplossing niet boven water komt. Ik verdiep me er in als iemand zich verdiept in een soapserie. Het blijft interessant en dat mag ook wel. Ik weet nu dat de oorsprong van alles niet meer en minder Gods schepping is.
 
En laatst kwam er een doorbraak ook vanuit de wetenschap, toen ik een stuk las dat wetenschappers verbaasd staan over bepaalde zaken als het om de kern gaat. De geleerden geven dan zelf dan toch uiteindelijk toe dat alleen God dat kan waarmaken. Het heelal is onophoudend en alleen God weet hoe het heelal in mekaar zit. Toch blijft het me fascineren en de oneindige discussie hoe het is zoals het is. God wil gewoon dat we in Hem vertrouwen en in hem geloven. Zijn bestaan ligt gewoon voor de hand. Kijk maar naar de natuur en naar jezelf. Heel simpel maar die creatie is de schepping en dat is voldoende voor God om in Hem te geloven. Liefde zit in ons allemaal. Alleen gebruiken we het soms verkeerd. God is liefde, een andere liefde die we gewend zijn. Het is een vele grotere liefde, en God wil dat we die liefde doorgeven aan de mensen, zodat er een betere gemeenschap ontstaat. Een gemeenschap vol Christenen is een gemeenschap vol liefde voor elkaar. Dus haat agressie enz is er dan niet meer. Arm en rijk ook niet.

Geen armoede maar geluk en liefde in Gods tegenwoordigheid. Het koninkrijk van God is daarom alleen voor mensen die Zijn liefde kennen en Jezus hebben aangenomen als Hun verlosser. De gebroken mens kan Hij niet aannemen, maar het is nooit te laat om zich tot onze Heer te komen juist voor die groepering de gebroken mens.

Gods zegen,
Vito Akkari