Toen ik op eerste Paasdag 2001 mijn kinderen vertelde, dat ik graag gedoopt wilde worden, was hun eerste reactie: waarom opnieuw dopen, je bent toch al gedoopt? Mary's zoon was mij voor met het antwoord en legde het hen op een zeer correcte wijze uit.

Inderdaad ben ik als baby gedoopt en ben christelijk opgevoed. Tot voor ruim 8,5 jaar geleden ben ik ook altijd erg actief bij allerlei aspecten van het kerkelijk leven betrokken geweest. Je kunt met een gerust hart zeggen, dat ik het geloven in God als kind wel heb mee gekregen. Maar toch miste ik iets, als ik nu terug kijk.

Ongeveer 8,5 jaar geleden -de reden waarom moet ik je schuldig blijven- heb ik de kerk vaarwel gezegd, eerlijk gezegd heb ik toen mijn hele vroegere leven laten vallen en ben vele waardevolle zaken, zoals mijn kinderen, vriendschappen en mijzelf gaan verwaarlozen. Totdat ik eind 2000 door een aantal oorzaken diep in de put raakte, zo diep zelfs, dat ik geen uitweg meer zag en me zelfs af ging vragen wat de zin van het leven nog langer was. Wat wilde ik verder met mijn leven? Wilde ik op de oude voet nog wel doorgaan? Ik zat diep in de put, zo diep zelfs, dat ik mij op mijn werk zwaar overspannen ziek meldde.

Ik zat helemaal vast, zag het niet meer zitten, wist niet meer hoe verder en zonderde mij van iedereen af. Ik was zelfs zover heen, dat ik heel serieus overwoog mij met de auto met grote snelheid tegen een boom of zo te pletter te rijden. In die gemoedstoestand belandde ik op het internet en vandaar in een chatbox na MSN onder de categorie Leeftijdgenoten. Ik zat er dagelijks uren achter, dat was nog slechts mijn venster naar de wereld en mijn leven ging zich concentreren op die computer. Vooral één chatter sprak mij enorm aan: de chatnaam was Sunbeampje (nu heet zij Sunday). In het begin had ik zelf niet eens in de gaten, hoezeer zij mij aansprak, zo zat ik met mijzelf in de knoei. Maar elke dag weer wachtte ik in volle spanning, totdat zij weer online kwam.
Haar gesprekken waren fijn en gaven mij een speciaal gevoel van begrepen te worden, er werd zowaar naar me geluisterd en ik kreeg goede adviezen en antwoorden, niet alleen van haar, maar ook van vele anderen in die chatbox.

Mijn gemoedstoestand viel op, men wilde, dat ik bleef komen en praten, zodoende werd dus die computer belangrijk in mijn leven. Na ongeveer 2 à 3 weken kwam ik er, door een e-mailtje van een van die chatters, achter wat mijn gevoelens waren en hoe diep die gevoelens inmiddels voor deze Sunbeampje waren geworden. Ik besloot in te gaan op het advies, dat ik kreeg om haar een e-mailtje te sturen; na een aantal telefoongesprekken met haar heb ik dan de stoute schoenen aangetrokken en heb ik haar op een avond gebeld en gevraagd of ik langs mocht komen. Ze vond het goed maar ze kreeg helaas voor haar van mij geen kans meer om af te maken wat ze wilde zeggen: namelijk dat de ontmoeting plaats zou vinden op neutraal terrein, dus ergens in een restaurant met een kopje koffie. Ik ben toen dus laagvliegend vanuit Lelystad naar Amersfoort gereden. Op het moment, dat Mary -want zij was die chatter- haar voordeur voor mij opende, sloeg de bliksem bij mij in en zette mijn hart in vuur en vlam. Ondanks dat het dus geen neutraal terrein was geworden, hebben we die avond tot diep in de nacht met elkaar gepraat, mijn ziel en zaligheid heb ik bij haar op tafel gelegd en telkens weer bleek, dat onze belangstelling naar zoveel gemeenschappelijke dingen uitging en dat ook zij de bliksem heeft voelen inslaan. Onze gevoelens waren dus wederzijds.

Mary nam mij mee naar de pinkstergemeente in Amersfoort, waar ik met zoveel warmte en liefde werd opgevangen, dat ik er stil van werd. Ik ging met haar mee naar de bijbelstudies en begon mij steeds meer af te vragen of God een speciale bedoeling met mij had door Mary op mijn pad te zetten, door mij steeds weer opnieuw mijn lijfspreuk uit het Bijbelboek 1 Corinthiërs 13 voor ogen te zetten: 'Zo blijven dan geloof, hoop en liefde, deze drie, maar de meeste van deze is de liefde'. Ik probeerde mij te verzetten tegen dat gevoel diep weg in mij, tegen die roepende stem, ik wilde zelf de controle over mijn leven houden, wilde alles zelf doen en beslissen, ik vocht er tegen, maar… ik verloor dat gevecht. Op een zondag ben ik huilend uit de dienst gelopen, ik kon mijzelf er niet toe brengen naar voren te lopen en mijzelf compleet over te geven aan God en Jezus te aanvaarden als mijn Verlosser, als mijn Heiland. Buiten de zaal heb ik mijn ziel uit mijn lichaam gehuild. Mary en één van de oudsten hebben mij toen meegenomen naar een kantoortje en daar hebben we samen gepraat en gebeden. Die dag heb ik mij overgegeven aan Jezus. Na die dag wilde ik nog maar een ding en dat was mijn leven in handen geven van de enige levende God.
Ik was eindelijk THUIS gekomen.

De week erna heb ik veel en diep nagedacht, gebeden en met Mary gesproken en het besluit genomen, dat ik heel erg graag opnieuw, maar nu als volwassene, gedoopt wilde worden, dat ik ten overstaan van de hele gemeente, maar bovenal tegenover God wilde erkennen, dat ik Jezus wilde aanvaarden als mijn Verlosser en Hem wilde volgen. Op zondag 20 mei 2001 stond ik op het podium van de pinkstergemeente Immanuel in Amersfoort om me te laten dopen, ik was er voor mijn gevoel helemaal klaar voor. Ik heb daar toen mijn oude zondige leven afgeworpen en ben een nieuw leven begonnen met Jezus als mijn Leidsman. Samen met de onvoorstelbaar grote liefde van Jezus en samen met mijn liefde voor Mary en haar liefde voor mij wilde ik verder. Op diezelfde zondag hebben we ons verloofd. Begin 2002 zijn wij getrouwd en hebben wij Gods zegen gevraagd over ons huwelijk.

Oh, heel eerlijk, het is niet allemaal zo gemakkelijk gegaan als het soms mocht lijken. Er is strijd geweest, er zijn problemen van allerlei aard geweest, die overwonnen moesten en nog steeds moeten worden vaak is die strijd er nog wel. Maar ik ben ervan overtuigd, dat de Heilige Geest in mij werkt en dat God mij in mijn hart gegeven heeft, dat ik je cobsdit alles moet vertellen. Op onze levensreis kunnen we geen van allen ontkomen aan de donkere tijden, wanneer de kleur uit ons leven verdwijnt, wanneer alles overschaduwd wordt door pijn, angst, verdriet of een gevoel van machteloosheid. Maar, zoals er altijd weer een nieuwe dag aanbreekt, zo komt er ook een moment, waarop de duisternis optrekt en het leven weer licht en kleurrijk wordt. Na onze korte huwelijksreis, heb ik opnieuw in onze gemeente mijn getuigenis gegeven en het een en ander verteld over de chat en de vaak moeilijke taak van de gespreksleiders. Mijn vrouw en ik zijn nu actief met evangeliseren op internet en zijn beheerder van de community 'In Gods veilige handen'.

Toen ik eens in mijn bijbels dagboekje het stukje voor die dag las, trof het mij dat dit zo overeen met de situatie en de gevoelens, die wij vaak hebben met betrekking tot de chatbox en die woorden wil ik graag met jou delen.

Er staat boven: Deel alles.
Het werk van de Geest gebeurt in stilte. Reeds trekt de Liefde anderen tot je. Beschouw allen die komen, als door Mij gezonden en heet hen hartelijk welkom. Het zal je verbazen, wat ik allemaal voor je heb uitgedacht. Verwelkom allen, die bij jullie komen met de liefde van je hart. Jij zult misschien niet zien, wat er gebeurt. Vandaag hebben ze je wellicht niet nodig. Morgen misschien wel. Het kan zijn, dat Ik je vreemde bezoekers stuur. Zorg ervoor, dat iedereen graag terug wil komen. Niemand, die je bezoekt, mag het gevoel krijgen niet welkom te zijn. Deel je liefde, je blijdschap, je geluk, je tijd, je eten, graag met allen. Wonderen zullen er dan plaatsvinden. Nu zie je het alles slechts in knop - de pracht van de open bloem is niet te beschrijven. Liefde, blijdschap, vrede, in rijke overvloed – alleen: geloof! Deel liefde uit en alles wat je kunt met een blij hart en met milde hand. Gebruik al wat je maar kunt voor anderen, en dan zullen er talloze goederen en zegeningen voor terug komen.

Tot zover mijn bijbels dagboekje. Daarom geloof en voel ik, dat God ons met een bedoeling en voor Zijn doel naar het internet heeft gebracht en ik voel dan ook steeds weer, dat dit werk op internet zonder de steun en het gebed van anderen -van onze achterban, de gemeente- niet mogelijk is. We hebben elkaar nodig, elkaars steun, elkaars gebed, maar bovenal hebben wij de zegen van onze hemelse Vader nodig, zonder Gods steun zijn we niets. Zonder de kracht van God, zonder de helpende en zegenende Vaderhand van onze machtige Vader in de hemel wordt dit werk onmogelijk en te zwaar voor ons. Zonder Gods wijsheid om ons de woorden in ons hart te geven, lukt het niet. Daarom frappeerde mij die tekst uit mijn bijbels dagboekje mij ook zo. Laten we elkaar steunen, elkaar de helpende hand bieden, maar bovenal God vragen ons te helpen, te steunen en te zegenen.

Want: Als twee van u op de aarde iets eenparig zullen begeren, zal het hun ten deel vallen van Mijn Vader, die in de hemel is. Want waar twee of drie vergaderd zijn in Mijn Naam, daar ben Ik in hun midden, zegt de Here Jezus. Je ziet dus, dat God mijn leven de afgelopen ruim 2,5 jaar volledig op z'n kop heeft gezet en heel eerlijk gezegd: ik vind het fantastisch!

Ton Jacobs

De website van Ton: www.inGodsveiligehanden.nl