Mijn naam is Hilde en ben 63 jaar. Op mijn 9de jaar kreeg ik epilepsie, vanaf die tijd werd mijn leven daardoor beheerst. Ik kom uit een christelijk Gereformeerd gezin. In die tijd moesten we 2 keer op een zondag naar de kerk. Wel lopend want al het andere was zondig. Later mocht de fiets ook maar verder niet. Ook ik ging het normale paadje langs, zoals catechesatie en daarna belijdenis doen. Wat ik uit volle overtuiging toen deed. Wel vond ik het vreemd dat ik op een christelijke school geweerd werd omdat ik, zoals ze het toen noemden 'vallende ziekte had'. Ook werd mij verteld dat ik (de zonde der vaderen droeg). En toch ondanks alles wist ik dat God er was, maar ik vond het wel een keiharde God.

Ik werd in mijn leven niet gespaard, ben getrouwd maar ook mijn schoonfamilie moest me niet, alleen om die ziekte. Kreeg 8 miskramen en 1 dochter, dat was wat. Ook Joke werd gedoopt als baby, maar vlak daarna wou mijn man niet meer mee naar de kerk. Dus ging ik alleen, en later ging mijn dochter ook mee. Ik heb het er toen doorgedrukt dat zij naar een chr. school ging. Op mijn 42ste jaar had ik opeens geen aanvallen meer. Wat was dat een heerlijke tijd, als een gezond mens te mogen leven. Er waren in mijn huwelijk veel moeilijkheden. Dat kwam ten eerste door God waar in ik nog steeds bleef geloven, en door de incest van mijn vader. Mijn man en ik verdroegen het niet meer. We wilden mijn ouders niet meer zien. Alleen ik had het er moeilijk mee want je moest je ouders toch eren, maar er was niets te eren en toen raakte ik van God af. Ondertussen heb ik 2 zaken opgebouwd en moest weer naar school om mijn papieren te halen. Na 28 jaar huwelijk ben ik bij mijn man weggegaan. De reden was dat ik God weer wou zoeken. Mijn man wou dat niet hebben en toen ben ik weggegaan, terwijl ik nog steeds van hem hield maar ja ik moest kiezen. Ik kreeg ondertussen ook nog M.S. Op Ameland waar ik in 1991 creatief werk deed, (dat ging uit van de gezamenlijke kerken), heb ik mensen ontmoet die bij een Volle Evangelische gemeente behoorden en daar hoorde ik hen steeds zingen <De Heer is mijn Herder> zij zongen dat onberijmd en dat had ik nog nooit gehoord.

Op een morgen kwam die man naar me toe van dat gezin en zei tegen mij je moet al jouw zorgen aan Jezus geven en van af die tijd had ik God gevonden. Wat een weelde ik had God gevonden, Hij nam mij zoals ik was. Vele mensen zeiden nadien, ben jij Hilde wel je ziet er zo anders uit. Sommigen herkenden me niet meer. Hij heeft mijn uiterlijk en mijn innerlijk totaal veranderd. Ik zal het nooit vergeten. En nu weet ik eindelijk wat Pasen betekent. En voor het eerst van mijn leven heb ik gehuild, want huilen kon ik niet meer. Hieronder vertel ik hoe God mij heeft genezen van de ziekte M.S.

Voor God is niks onmogelijk. Dat heb ik ervaren. Op een morgen werd ik opgebeld door een Oudste van onze gemeente om voor hem te bidden. En ik kon het niet, omdat ik voor mijzelf niet eens kon geloven dat God mij van mijn ziekte zou kunnen genezen. Hoe kun je dan voor een ander bidden? Dus ik stond weer eens met de rug tegen de muur. Ook toen heb ik gevraagd of God mij dat GELOOF wou schenken. Tevens zo vast dat ik geloofde dat God mij zou genezen, wanneer dat gaf niet maar het zou gebeuren. Mijn geloof werd behoorlijk op de proef gesteld. Mijn handen waren ook aan de beurt, ik kon er niet veel meer mee en kwam ook niet meer uit mijn rolstoel. Ik kon nog kleine endjes met de stok lopen. Het gekke was mijn geloof bleef ondanks alles overeind staan.

Na negen maanden kwam ik in de dienst en daar sprak een zendeling (mij onbekend) en die zei: 'Wil diegene die altijd pijn heeft even opstaan'. Met behulp van een ander ging ik staan! En hij liet me naar voren komen, en vroeg: 'Geloof je dat God je kan genezen?' Ik zei: 'Ja, maar dan mag God weleens opschieten.' Hij heeft gebeden, maar van wat hij allemaal heeft gezegd weet ik me niets te herrinneren. Want tijdens het bidden gebeurde er wat met mijn lichaam, en daarna zei hij alleen maar 'God is je genadig.' En ik had mijn stok nog steeds vast en zei 'Wie wil hem hebben', ik heb geen pijn meer, en dat na jaren. En toen de dienst was afgelopen liep ik als een gezond mens weg zonder pijn. De volgende morgen, ik had voor het eerst in een keer doorgeslapen, dacht ik 'O ja, ik ben genezen dan moet ik zo uit bed kunnen stappen', en ik kon het, ik kon het. Wat een feest, normaal duurde het een kwartier voordat ik er uit was. En ik heb tot nu toe nooit pijn meer gehad.

De genezing vond plaats in juni 1994. Van de artsen moest ik een jaar wachten voor zij hun mening wilden geven. Dat heb ik gedaan en zij hebben niets meer kunnen vinden, maar ik moest toch afgekeurd blijven.Want het zou volgens de artsen toch terug komen, zeker binnen 2 jaar. Ik heb het nooit meer gehad. En toch blijf ik nog steeds zeggen, het mooiste is HET GELOOF IN GODS GENEZING. En het belangrijkste.

Hilde Strijk

De Here is mijn herder, mij ontbreekt niets;
Hij doet mij nederliggen in grazige weiden;
Hij voert mij aan rustige wateren;
Hij verkwikt mijn ziel.
Hij leidt mij in rechte sporen om zijns naams wil.
Zelfs al ga ik door een dal van diepe duisternis,
ik vrees geen kwaad, want Gij zijt bij mij;
uw stok en uw staf, die vertroosten mij.
Gij richt voor mij een dis aan voor de ogen van wie mij benauwen.
Gij zalft mijn hoofd met olie, mijn beker vloeit over.
Ja, heil en goedertierenheid zullen mij volgen,
al de dagen van mijn leven;
ik zal in het huis des Heren verblijven tot in lengte van dagen.